Pod koniec marca 1898 r. pewien anonimowy „oficer z Hawany” napisał na łamach oficjalnego periodyku sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych: “Wojna z Hiszpanią to wojna z pigmejem. (…) wystarczyłoby, byśmy podnieśni kotwice, wyruszyli na Kubę i zdobyli ją od razu, bez straty jednego okrętu czy marynarza, gdyż nasza siły tutaj są tak nieporównywalnie potężniejsze od ich. (…)” Dalej wyśmiewał jako absurdalne obawy, że przeciwnik zdoła zagrozić amerykańskiemu handlowi morskiemu. Wśród jego argumentów uprzedzenia mieszały się z realną oceną sytuacji. Hiszpanów uważał za “ludzi z innej epoki”, ale poczynił też skądinąd słuszne spostrzeżenie: “Hiszpania nie ma bazy ani statków do bunkrowania węgla. Może nas zaatakować z takim samym prawdopodobieństwem, jak Kochinchinę”.

 

Powołany do życia w 1882 r. wywiad US Navy – Office of Naval Intelligence (ONI) – nie lekceważył tak bardzo nieprzyjaciela. Dzięki pracy attaché morskich w Madrycie i innych stolicach europejskich, Amerykanie zyskali dość trafny, aczkolwiek – jak pokazały późniejsze wydarzenia – nieco wyolbrzymiony obraz potencjału floty hiszpańskiej. W rezultacie planiści floty Stanów Zjednoczonych zakładali, że dzięki swoim krążownikom pancernym i niszczycielom Hiszpanie byli groźnym przeciwnikiem. Stoczona w 1898 r. wojna szybko zrewidowała ten pogląd.